|
Gespitste oren
"Hoi met Marloes, ik ben er even niet. Lucht je hart na de piep. Doei doei." Dit is de voicemail boodschap van een willekeurige Nederlandse vrouw. Vlotte meid die Marloes. Ook lekker sociaal. Althans, die indruk krijg ik.
|
|
De schaamte voorbij
Openluchteters. Ze zijn niet meer weg te denken uit het straatbeeld. In razend tempo schrokken zij puddingbroodjes, pizzapunten en patat naar binnen. De moderne massavernietigingswapens. Met begerige blik buigen ze zich over een straathap en proppen vervolgens hun mond haastig vol. Sommigen zijn ware kunstenaars; ze schransen, roken en bellen tegelijk.
|
|
Stad vol scharrelhanen
Een fatsoenlijke gemeente hanteert een fatsoenlijk hondenbeleid. De gemeente Wageningen heeft dat beleid in juni aangescherpt. Sindsdien gonst het hier van de loslopende honden. De verscherping heeft te maken met een groep hondenbezitters die de mond vol heeft van hondenpoep, maar schijt aan het losloopverbod.
|
|
Bezetenheid kent vreemde hoogtepunten
Vannacht droomde ik over een kelder. Een schaars verlichte kelder met tegen de muur tientallen mannen. Elk van hen is geketend aan een glanzend stalen ring die uit de rotsige wand naar voren steekt. In het vertrek hangt een geur van angstzweet en hoogmoed. De geboeiden staren met een verwarde blik naar de vrouw die voor hen staat. Ze is gehuld in een zwartleren body en een valse lach. De vingers van haar rechterhand omklemmen een zwartleren zweep en op haar hoofd troont een te kleine politiepet. Ik herinner me vaag haar gezicht uit de krant.
"Mevrouw Dijksman, dit kunt u niet maken, ik heb niets verkeerds gedaan," kreunt ene Dion. "Geen ge- mevrouw, versta je? Ik ben je meesteres," bijt ze hem toe. Plotseling weet ik het weer.
|
