Vannacht droomde ik over een kelder. Een schaars verlichte kelder met tegen de muur tientallen mannen. Elk van hen is geketend aan een glanzend stalen ring die uit de rotsige wand naar voren steekt. In het vertrek hangt een geur van angstzweet en hoogmoed. De geboeiden staren met een verwarde blik naar de vrouw die voor hen staat. Ze is gehuld in een zwartleren body en een valse lach. De vingers van haar rechterhand omklemmen een zwart leren zweep en op haar hoofd troont een te kleine politiepet. Ik herinner me vaag haar gezicht uit de krant.
"Mevrouw Dijksman, dit kunt u niet maken, ik heb niets verkeerds gedaan," kreunt ene Dion.
"Geen ge- mevrouw, versta je me? Ik ben je meesteres," bijt ze hem toe.
Plotseling weet ik het weer.

Kater Felix, de PvdA-prediker, plukte haar destijds van de straat om wat vertier te brengen in de Tweede Kamer. Ze deed daar wat dingetjes voor de politie, veiligheid en jeugdhulpverlening, maar welbeschouwd stegen de karweitjes haar boven de politieke pet. Ze zat daar meer om vriendjes te maken en het gezellig te hebben, niet om ingewikkelde klussen te doen. Zij begreep ook niet waarom collega's voortdurend lachten als ze iets zei. Zij wilde er weg, want hun cultuur maakte haar misselijk. Daarom probeerde de geflopte politica op slinkse wijze een duopetfunctie voor zichzelf te regelen: vier dagen in de Tweede Kamer werken en één dag per week bij de politie. Dom blondje toch! Natuurlijk ging dat feest niet door.

Na haar mislukte truc, daalt Gerda op wonderbaarlijke wijze neer bij een politiekorps in Zuidwest- Drenthe onder PvdA-burgemeester Sicko Heldoorn. Geweldig! Een vrouw met ongezonde obsessies wordt zonder slag of stoot districtschef in Drenthe, dankzij het onderhandse baantjesverdeelsysteem binnen de PvdA, waar niemand haar krankzinnige afwijking wil erkennen. Dijksmaniak is tenslotte iemand die haar werk serieus neemt. Dat ze daardoor elke man als een potentiële huiselijk geweldpleger aanmerkt, nemen ze met een knienekeutel.

Bezetenheid kent vreemde hoogtepunten. Dit blijkt maar weer als met kerst de waanzin van Dijksman een climax bereikt. Op eerste kerstdag om 17.09 uur twittert zij onder haar nickname 'Grote dame': "Hoor net dat er twee mensen dood in de woning zijn gevonden in Meppel in mijn district gaat vast om huis. geweld zo ff bellen." 's Avonds blijkt dat het jonge stel door koolmonoxidevergiftiging om is gekomen. Het einde van de politiechef zou ik zeggen. Maar nee, niemand slaat met de vuist op tafel. Grote dame wordt voorlopig op non-actief gezet, omdat een koppel wijze mannen eerst intern beraad wil houden over haar gruweldaad. Hun babbeltje gaat slechts een maand duren. Ach, wat maakt het ook uit, het is op kosten van de belastingbetaler. Een ordehandhaver zet je immers niet zomaar op straat, vindt Job; ook niet als zo iemand de PVV uitmaakt voor fascistische partij en korte tijd later op twitter ten onrechte suggereert dat er verband is tussen het rampzalige incident en mogelijk gepleegd huiselijk geweld.

De Grote dame heeft vast erge spijt van haar onsociale gedrag, denk ik op mijn beurt. Welnee, toe nou. De familie van het omgekomen tweetal heeft niet eens een excuusuiting van haar gehad. Politiebaas Dijksman wast haar lieflijke vingertjes in onschuld. Die vrouw lijkt op een zieke solitaire wolf, die ravages aanricht. Ze hoort thuis achter de kookpot of in de Emmense dierentuin, bij de struisvogels; dan kan ze haar kop nog eens in het zand steken.

Door het ruitje in de kelderdeur zie ik plotseling de tronie van Felix Rottenberg. " Die leren body staat haar verdomd goed," mompelt hij.