Openluchteters. Ze zijn niet meer weg te denken uit het straatbeeld. In razend tempo schrokken zij puddingbroodjes, pizzapunten en patat naar binnen. De moderne massavernietigingswapens. Met begerige blik buigen ze zich over een straathap en proppen vervolgens hun mond haastig vol. Sommigen zijn ware kunstenaars; ze schransen, roken en bellen tegelijk.

Je ziet ze overal

Winkelstraten, perrons en zelfs het openbaar vervoer zijn vergeven van de straateters. De openlucht is hun domein. Zo'n boulevardbikker verschanst zich meestal in het hart van een mensenmassa. Dat doen ze om de tegenstanders te jennen. En wee de dag dat een openluchtsnaaier meereist in jouw treincoupé. Terwijl hij zijn stinkende, dampende shoarma of patatje oorlog naar binnen buffelt, mag jij verplicht mee genieten.

Arm en rijk bikt op straat

Van mantelpakjes tot overalls. Ook baby's en peuters ontkomen er niet aan. Zodra zij vast voedsel verdragen, krijgen de stumpers een frikandel in hun mond geperst. Waren vroeger kerk, partij en baas degenen die toezagen op welgemanierdheid, nu weten ze zelf niet meer hoe het hoort. Fatsoenlijk tafelen is er niet meer bij. Ze proppen hun mond vol met vetbommen tot hun gezicht eruitziet als dat van een hamster. Elke willekeurige krulstaart eet netter dan zij.

Tafelmanieren lappen ze aan hun big mac

En dat terwijl Elsevier met het boek 'Zo hoort het nu' de beste bedoelingen met het volk had. Sinds de jaren 80 zijn de etiquette klaar als een aardappel. Zo zitten we met rechte rug en niet als een lorejas achterover. Morsen, smakken en praten met een volle mond is er niet bij. Drinken om je mond van eetresten te reinigen is ondenkbaar. Eten doe je met gesloten mond en drinken zonder slurpen. Te grote happen nemen is een ernstig delict. Net als te kleine happen. Woelen in je haar tijdens het eten is ronduit smerig. Die haar in je soep is meestal afkomstig van jezelf. Voorovergebogen bliksemsnel je laadschuur vullen, dat doen honden.

Buiten mag alles

Natuurlijk gedraag je je in de open lucht als een wandelende vreetschuur. Waarom niet. Niemand heeft immers eettiquette voor buiten opgesteld. Laat gerust de saus langs je kin lopen. Veeg je vette handen af aan je sokken of haal ze 2 keer onder je zwetende oksels door. Eetmanieren gelden niet buitenshuis. Leef je uit. Vergrijp je aan een Hema rookworst of berehap. Smak, boer, slurp. Houd vooral geen rekening met de gevoelens van anderen en met de gebruiken in onze maatschappij.

Ze laten altijd hun visitekaartje achter

Je vindt hun vettige handtekening geheid op andermans spullen. Kijk in de winkels maar eens goed op kranten, tijdschriften en kleding. De priem van een vette wijsvinger op de afbeelding van je favoriete BN'er. Natuurlijk net het laatste nummer in het schap. En vanaf dat te gekke shirt, het enige in jouw maat, knipoogt een vetvlek je uitgelaten toe. Zelfs ons straatmeubilair is besmeurd met stukjes ui in een oranjerode drab. Je mag blij zijn als je smetteloos een straat doorkomt.

Schaamteprikkels worden geringer, de snacks groter

Straathappers zijn doorlopend hongerig. Hun maag lubbert uit van dat vele eten. Ze verlangen steeds vaker naar meer. Hun spijsvertering is compleet op hol; ze willen enkel schransen, schransen, schransen tot ze beroepsvreters zijn. Gelukkig trokken de snackfabrikanten zich het lot van de straatbikkers aan. Zij bedachten extra large hamburgers geserveerd op reuzenborden. Er kwamen mammoet vleesstaven en frikandellen XXL. Het onderscheid tussen een snack en een normale maaltijd is intussen ver te zoeken.

Het eind is zoek

Die boulevardvreters zijn enkel bezig met behoeftebevrediging. Elke vorm van zelfdiscipline is ze vreemd. Het nut van welgemanierdheid interesseert ze geen barst. Al vretend helpen ze ons beschavingsproces om zeep. Een hand zonder snack is waratje bijna onbeschoft. De gelegenheidssnacker krijgt op voorhand het schaamrood op de kaken als hij een haastige hap van normaal postuur overweegt.

Er moet iets gebeuren. Hoogtijd voor straateettiquette. Dát zal die antistraateters leren.