"Hoi met Marloes, ik ben er even niet. Lucht je hart na de piep. Doei doei."
Dit is de voicemail boodschap van een willekeurige Nederlandse vrouw. Vlotte meid die Marloes. Ook lekker sociaal. Althans, die indruk krijg ik.

Beeld

Voicemail boodschappen roeren altijd door mijn fantasie. Een woord, een klank,een bepaalde intonatie. In mijn geest bouwen ze vliegensvlug een bijpassend beeld op van de spreker. Geen idee of dát hun bedoeling is. Sommigen maken zich geen zorgen over een eerste indruk. Zij worstelen eerder met de korte inspreektijd voor hun welkom. Vrouwen voelen zich erdoor opgejaagd. Ze schieten hun zin zonder punten en komma's jouw gehoorgang in. Hoewel ene Jacqueline raad weet met weinig tijd:
"Met Sjakkelien. Spreek maar in dan bel ik je terug… misschien."
Zo te horen een efficiënte vrouw, die weet wat ze wil. Ze ratelt lekker door en… heeft zelfs nog tijd over voor een… 'misschien'.

Gegrom

Soms word je overvallen. Bijvoorbeeld wanneer de inspreker jou dit toegromt:
"Met Barry. Je weet wat je moet doen!"
Welgeteld een bericht van 3 seconden. 3 seconden! Hoe kun je in 3 seconden het goede humeur van iemand verpesten. In die 3 seconden schiet een onderuitgezakt bouwvakkerstype uit mijn brein. Zo een die de 40 is gepasseerd en daar flink van baalt. De frituurjunk, met ongeschoren, vadsig smoel. Zijn linkerhand omklemt een gsm, de andere een groot blik goedkoop supermarktbier.

Grenzeloos

Een Engelstalige boodschap hoor ik het liefst 2 keer. Vooral van mannen zoals Klaas.
"Dis is die enseringmasien of Klees ven Daaaiiik..."
Grenzeloos.
Of de 'mij' spelletjesman, die mij er keer op keer inluist. "Met mij… Wat zeg je?... Ik hoor je niet… Praat eens wat harder."
Daar trap je geheid in. Telkens weer. Voor je het weet geef je antwoord en schreeuw je als een marktventer. Totdat je aan de andere kant opeens een vette lach hoort:
"Ha ha, jij dacht zeker dat ik het echt was hč? Volgende keer beter."

Wachten

Bedrijven hebben hun eigen strategie. Het wachtprobleem lossen ze niet op. Wel werken ze zich uit de naad om wachtende bellers te vermaken. Na de welkomstboodschap klinkt een klik. Steevast volgt een gedateerd mp3-tje dat ik niet eens gratis wil. Minuten later klinkt de schorre stem van de telefoniste:
"Nog even geduld alstublieft."
Opnieuw muziek.

Cadeau

Voicemail welkomstboodschappen hebben eigenlijk een armoedig bestaan. Als ik zo'n welkomstboodschap was, zou ik meer willen. Ik zou mezelf beschikbaar stellen als cadeauringtone. Een ingesproken ringtone die je weggeeft aan je vrienden, voor op hun mobiel. Bij jouw oproep horen zij dit:
"Hallo, hier met Bob, neem vooral niet op."
Of:
"Hoi met Ellen. Ik heb iets leuks te vertellen."
Dan nemen ze vast op.

Engel

Daarnaast zou ik een reddende engel willen zijn. Bij een bijna lege spelcomputer of gsm. Geen kille waarschuwingspiep meer, maar dit:
"Ik ben even weg, als je mij niet oplaadt, heb je straks pech."
Hoewel ik ook best een defecte magnetron wil opleuken met mijn boodschap:
"Met Maggie. Omdat ik te lui of te druk ben, schakel ik niet uit. Zelf doen kan natuurlijk altijd."

Deurbel

Mogelijkheden te over. Neem nou een deurbel. Nu wacht je na de 'dingdong' met gespitste oren op het gestommel van de heer of vrouw des huizes. En ook al hoor je niets, je wacht tegen beter weten in minutenlang. Die deurbel moet juist jouw onzekerheid wegnemen, je tijd besparen. Zo bijvoorbeeld:
"Hallo, met Moustache, het komt even niet van pas."
Kijk, daarbij denk je als aanbeller niet: die klootzak verdomt het om open te doen. Nee, nee, niks ervan. Zo denk je dan niet. In plaats daarvan schaam jij je, omdat je iemand stoorde. In dat geval sluip je met gebogen hoofd het erf af.

Van de week schrok ik 's nachts wakker. Het alarm van de buren joeg een repeterende boodschap door de straat:
"Met de Jong van de Asterstraat. Helaas zijn we met vakantie, maar op 15 september zijn we weer terug. Met de Jong van de…"