Een Rotterdamse familie is boos op het Parkmedisch Centrum - een kliniek voor plastische chirurgie - waar de milt van hun dierbare werd geperforeerd. Dit gebeurde tijdens een vetafzuiging, waarbij de arts per abuis de milt van de vrouw doorboorde. Ondanks een verhoogd risico wilde zij toch haar vet kwijt en zit haar specialist nu met de brokken. In plaats van dankbaarheid voor het leegzuigen van haar vetkwabben, krijgt hij nu waarschijnlijk een dagvaarding. Mevrouw kan zich maar beter bedenken en blij zijn dat de overheid liposuctiebehandelingen niet verbiedt.

Zij heeft haar positieve energiebalans toevallig wel te danken aan onze staat. Jarenlang heeft de overheid krom gelegen om de bevolking welvaart te geven. Bedrijven kregen efficiëntiesubsidies om daarmee de prijs van levensmiddelen te verlagen. Arm en rijk, iedereen kon daardoor alles kopen. En daar bleef het niet bij. We kregen arbeidssparende apparaten, arbeidssparende werkmethoden en als kroon op het werk bereikte de economie eind jaren tachtig een recordhoogte. We verwierven dat wat we zo graag wilden: een consumptiemaatschappij. Het leek waarachtig wel Luilekkerland.

Natuurlijk zijn we nog steeds dankbaar. De winkels liggen volgestouwd met vet en energierijk voedsel. We mogen eten tot we uit onze voegen barsten en ruim een derde van de volwassen bevolking is van jager en verzamelaar veranderd in een kreunende zwaarlijvige met chronisch geldgebrek. We boffen maar met onze overheid.

Zelfs aan onze welvaartsongemakken heeft 'vadertje staat' gedacht. Kijk maar eens naar de ziekenhuisartsen die dubbele werkweken maken om de dichtgeslibde aderen en de vervette knieën van de dikkerds te vervangen. Sinds kort rijden er ambulances voor zwaarlijvigen met extra brede brancards. Daarnaast krijgen de ziekenhuizen kingsize bedden en röntgenapparatuur extra large, waarvan de röntgenstraling de vetlaag trotseert. Dat alles voor het welzijn van de burger, die steeds gewichtiger wordt.

Ook het bedrijfsleven zet zich extra in. De auto-industrie produceert zwaarlijvige wagens voor de uitdijende automobilist. En neem nou de fabrikanten van kunstgewrichten: zij draaien overuren om de gestrande dikzakken weer op de been te helpen. En laat ik een van de belangrijkste weldoeners niet vergeten: de kledingindustrie. Elk beschikbaar winkelpand wordt naarstig omgetoverd tot een kledingzaak voor mateloos grote maten, waar de zwaarlijvige babes modieuze en sexy kleding kunnen kopen. Wat is het toch heerlijk dat de economie zich zo inzet. En slim, want dikkerds zijn immers de toekomst.

Voor de Rotterdamse babe kwam redding. Zij geniet in een naburig ziekenhuis van een welverdiende verwenweek, aangeboden door de staat, uit liefde voor de burger. Niettemin heb ik de mooiste rol in het geheel. Als lichtgewicht onderdaan mag ik binnenkort meebetalen aan de maagbanden en afvaltherapieën, die straks worden vergoed in het basiszorgpakket.